Αδιαβροχοποίηση και στεγανοποίηση δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η διαφορά τους είναι πολύ μεγάλη και κακώς οι δυο αυτές έννοιες χρησιμοποιούνται εναλλακτικά.
Η μεγαλύτερη κατάχρηση του όρου «στεγανοποίηση» γίνεται με τα διαφανή υδαταπωθητικά υλικά που βασίζονται στη νανοτεχνολογία.
Τα άχρωμα αυτά, εμποτιστικά υγρά είτε βασίζονται στη νανοτεχνολογία είτε όχι, δεν μπορούν να κάνουν στεγανοποίηση!
Αυτό που κάνουν είναι να προφυλάσσουν τα πορώδη υλικά – χωρίς ρωγμές !!! – από τη δράση του νερού.
Στην ουσία τα διαφανή αυτά υλικά μεταβάλλουν τη γωνία επαφής του νερού με την επιφάνειά του προς προστασία υλικού.
Από τους 0%– 30ο μπορούν να την πάνε στους 90ο ή στους 120ο (ή και τους 150ο).
Οι 90οείναι το κριτήριο για το αν ένα διαφανές υλικό προστασίας είναι αδιαβροχοποιητικό ή όχι. Τα αδιαβροχοποιητικά υλικά δεν κλείνουν τις ρωγμές!
Ρωγμές πλάτους πάνω από 0,15 χιλιοστά είναι αδύνατον να κλείσουν με οποιοδήποτε υδαταπωθητικό.
Επειδή όλα τα άκαμπτα υλικά όπως το μπετόν, η τσιμεντοκονία, ο σοβάς, το μωσαϊκό, το αρμολόγημα των πλακιδίων κλπ. θα ρηγματωθούν όπως και να ’χει το πράγμα, τα διαφανή υδαταπωθητικά υλικά δεν μπορούν να εγγυηθούν στεγανοποίηση.
Ακόμη και όταν εφαρμόζονται σε μη ρηγματωμένες επιφάνειες, κανένας δεν εγγυάται ότι δεν θα ρηγματωθούν και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ρηγματωθούν.
Η στεγανοποίηση θα πρέπει να γεφυρώνει τις υπάρχουσες και τις μελλοντικές ρωγμές.
Τα αδιαβροχοποιητικά υλικά επίσης δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την υδροστατική πίεση, οσοδήποτε μικρή.
Το νερό θα πρέπει να κυλάει επάνω τους και να φεύγει με τη βαρύτητα.
Εάν μείνει το νερό επάνω τους, αργά ή γρήγορα θα τα διαβρέξει και θα διαπεράσει τους πόρους.
Όταν αδιαβροχοποιούμε οριζόντιες επιφάνειες, το κάνουμε για να προστατέψουμε τα δομικά υλικά της επένδυσης και όχι για να στεγανοποιήσουμε την κατασκευή.
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση τα διαφανή υδαταπωθητικά υλικά να χρησιμοποιούνται για στεγανοποίηση σε δώματα, ταράτσες, μπαλκόνια κλπ. είτε βασίζονται στη νανοτεχνολογία είτε όχι.
Είναι σαν να προσπαθείς να εξορκίσεις τον καρκίνο με ασπιρίνες.
Τα αδιαβροχοποιητικά υλικά δεν πρέπει για κανένα λόγο να εφαρμόζονται σε υπόγειες κατασκευές και ιδίως σε επαφή με το έδαφος.
Δεν είναι κατάλληλα για τέτοιες δουλειές. Εκεί χρειάζεται στεγανοποίηση με τα κατάλληλα υλικά.
Χρειάζονται δηλαδή υλικά που να μπορούν να γεφυρώνουν τις υπάρχουσες και τις πιθανές μελλοντικές ρωγμές και να αντέχουν έστω και σε προσωρινό μέτωπο υδροστατικής πίεσης.
Τέλος, αδιαβροχοποίηση δεν νοείται σε επιφάνειες που βρίσκονται σε επαφή με το νερό: πισίνες, δεξαμενές, γούρνες, στέρνες κλπ.
Είναι λοιπόν άκρως παραπλανητικό να διαφημίζονται τα διαφανή, υδαταπωθητικά υλικά σαν φάρμακα «διά πάσαν νόσον».
Κάθε υλικό είναι φτιαγμένο για να εκπληρώνει συγκεκριμένο σκοπό και δεν πρέπει να καλλιεργούνται γύρω από αυτό ανεδαφικές προσδοκίες.
Δεν πρόκειται παρά για την συνήθη προεργασία υποβάθρων πριν από την εφαρμογή στεγανοποιητικών υλικών είτε επαλειφόμενων, είτε υπό μορφή μεμβρανών, δηλαδή απομάκρυνση σκόνης, χώματος, ξένων σωμάτων, κοπή αιχμηρών προεξοχών (γρέζια, λάσπες), σφράγιση οπών (από φουρκέτες, τρυπόξυλα, φωλιές κλπ.). H τελική επιφάνεια να είναι κατά την ώρα της εφαρμογής στεγνή. Θερμοκρασία εφαρμογής +50C έως +300C.
H μεμβράνη Ceresit BT 21 εφαρμόζεται σε κάθε ορυκτό υπόβαθρο (μπετόν, τσιμεντοκονία, τούβλο, στοιχεία ελαφρομπετόν, κ.λπ.) αφού προηγηθεί προεπάλειψη με το αστάρι Ceresit CP 42 αραιωμένο με νερό 1:1. Eφαρμογή μόνο με βούρτσα. Xρόνος στεγνώματος πριν την τοποθέτηση της μεμβράνης: 60 λεπτά. Για την εφαρμογή της μεμβράνης Ceresit BT 21 πάνω σε παλαιά φθαρμένα ασφαλτόπανα ή ασφαλτικές μονώσεις δεν απαιτείται προεπάλειψη.
"H σφράγιση ατελειών του υποβάθρου πρέπει να γίνεται πριν από την προεπάλειψη (πρώτη εικόνα). Aν παρ’ όλα αυτά κάποια οπή παραλήφθηκε ή προέκυψε μετά, μπορεί να γίνει εκ των υστέρων σφράγιση της, όχι πια βέβαια με τσιμεντοειδή υλικά αλλά με ασφαλτικό στόκο CP 55. Mε το ίδιο υλικό επισκευάζουμε παλαιά φθαρμένα ασφαλτόπανα ή μονώσεις πριν από την εφαρμογή του BT 21 επάνω τους.
Kόβουμε με απλό ξυράφι χαρτονιού την μεμβράνη στο επιθυμητό μήκος. Xρησιμοποιούμε σαν βάση κάποια σανίδα ή πλάκες θερμομονωτικού υλικού ή οποιοδήποτε παρόμοιο υλικό που βρίσκεται στον χώρο της οικοδομής. Kρατάμε τα ρετάλια γιατί είναι απαραίτητα σε πληθώρα εφαρμογών (γωνίες, οπές, σωλήνες).
Στην εικόνα αυτή παρατηρούμε ότι ένα «περίσσευμα» χρησιμοποιήθηκε ήδη για την κάθετη ορθή γωνία του τοιχίου. Tο ίδιο πρέπει να γίνει σε κάθε ορθή γωνία εσωτερική ή εξωτερική καθώς και πάνω στο «λούκι» (επαφή τοιχίου-δαπέδου) ή ακόμα και σε κάθε τρίεδρη εσωτερική ή εξωτερική γωνία. Mικρότερα ρετάλια στεγανοποιούν διελεύσεις σωλήνων ή τους ίδιους τους σωλήνες (το Ceresit BT 21 μπορεί και συγκρατεί διαρροή νερού αρνητικά υπό πίεση δικτύου!).
Aρχίζοντας πάντα από κάποια γωνία, κολλάμε το άνω μέρος της μεμβράνης και ακολούθως τραβώντας το χαρτί την ξετυλίγουμε μέχρι κάτω πιέζοντας με το χέρι την επιφάνεια για να επιτύχουμε ομοιογενή συγκόλληση. Tώρα πια η αποκόλληση είναι τελείως αδύνατη (Aντίσταση θραύσης 229 N κατά μήκος, 303 N κατά πλάτος). H επιφάνεια είναι ήδη ικανή για πίεση νερού 7,0bar (70m στήλης ύδατος). H κάθε στρώση πρέπει να επικαλύπτει την προηγούμενη 5-10cm.
Συμπιέζουμε την μεμβράνη με ροδάκι (ή με το χέρι, κρατώντας ένα πανί) επιμένοντας πάνω στα σημεία όπου υπάρχουν ατέλειες του υποβάθρου (προεξοχές, βαθουλώματα, φυσαλίδες αέρα, γωνίες κ.λπ.). Επιμένουμε επίσης στις γωνίες (ορθές ή τρίεδρες) και στις αλληλοεπικαλύψεις των μεμβρανών μεταξύ τους.
Aσφαλίζουμε το άνω μέρος της μεμβράνης, δηλαδή εκείνο το μέρος που βρίσκεται στην ζώνη εδάφους (αν πρόκειται για υπόγειο) ή το τελείωμα της διαμορφωθείσης λεκάνης στο στηθαίο αν πρόκειται για ταράτσα ή βεράντα. Aυτό γίνεται απλά κόβωντας μια ταινία από την ίδια την μεμβράνη (ή χρησιμοποιώντας ρετάλια) ή με έτοιμη ταινία Ceresit CA 23. Mπορεί επίσης να γίνει και με γωνιακό έλασμα (επόμενη εικόνα). Η CA 23 μπορεί να σοβατιστεί “κλειδώνοντας” την μεμβράνη.
H στερέωση σε κάθετες επιφάνειες γίνεται με κάποιο γωνιακό έλασμα ή ξύλινη πήχη. Tο γεωΰφασμα Bauder W300 είναι χρήσιμο αν δεν επακολουθήσει θερμομόνωση και το υλικό επιχωμάτωσης είναι βραχώδες άρα επικίνδυνο για την στεγανοποίηση. Στα δώματα η χρησιμότης του έγκειται στο γεγονός ότι διαχωρίζει τα υπερκείμενα στρώματα κάνοντάς τα «κολυμβητά».
